Από τη Λεωφόρο στο Ολυμπιακό Στάδιο Η πριγκίπισσα της Ελλάδας και της Δανίας, Αλεξάνδρα, θυγατέρα του βασιλιά Γεωργίου Α΄ και της βασίλισσας Όλγας, γεννήθηκε το 1870 στην έπαυλη «Μον Ρεπό», στην Κέρκυρα. Εκεί όπου, για κάποια χρόνια, ο Μαρίνος Μαρινάκης, δηλαδή ο δεύτερος χρονικά πρόεδρος του Παναθηναϊκού έπειτα από τον Αλέξανδρο Καλαφάτη, διετέλεσε αφηγητής βιβλίων της αυτοκράτειρας της Αυστρίας και βασίλισσας της Ουγγαρίας, Ελισάβετ, γνωστής στο ευρύ κοινό ως «Σίσσυ». Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στο ελληνικό κοινό, με αποτέλεσμα ο αιφνίδιος θάνατός της, στις 24 Σεπτεμβρίου 1891, λίγες ημέρες έπειτα από τη γέννηση του γιου της, να βυθίσει ολόκληρη τη χώρα σε βαθύ πένθος. Προς τιμήν της, ο δήμος Αθηναίων έδωσε το όνομά της στη λεωφόρο που θα ένωνε την Αθήνα με την εξοχική συνοικία των Αμπελοκήπων, ενώ ο ανιψιός της, Παύλος της Ελλάδας, στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» (σήμερα «Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών “Αλεξάνδρα”»). Τη «θλιμμένη Πριγκίπισσα» τίμησε και ο δήμος Πειραιά ονομάζοντας την πλατεία στο άκρο του λιμανιού Ζέας «Πλατεία Αλεξάνδρας». Σε άλλη κεντρική πλατεία του Πειραιά, που φέρει το ίδιο όνομα με την έδρα του Ολυμπιακού, την πλατεία Καραϊσκάκη, δημιουργήθηκε, τη δεύ τερη δεκαετία του 20ού αιώνα, το εμβληματικό Μέγαρο των αδερφών Γιώργου και Παναγή Γιαννουλάτου, οι οποίοι δεν ήταν μόνο ένθερμοι φίλοι και μέλη του Παναθηναϊκού, αλλά και ευεργέτες του συλλόγου!
To 1919, ο ιδρυτής του Παναθηναϊκού, Γιώργος Καλαφάτης, αναζητούσε στην πρωτεύουσα έναν χώρο όπου θα μπορούσε να κατασκευαστεί η μόνιμη κατοικία του συλλόγου. Τελικά κατέληξε σε μια περιοχή στο τέρμα της λεωφόρου Αλεξάνδρας, την οποία είχε προτείνει, το 1914, ο μετέπειτα «πράσινος» πρόεδρος και τέως δήμαρχος Αθηναίων, Γεώργιος Τσόχας. Το γήπεδο της Λεωφόρου, που λίγες ημέρες ύστερα από τον θάνατο του «πατριάρχη» Απόστολου Νικολαΐδη πήρε το όνομά του, έγινε έτσι το «σπίτι» κάθε φιλάθλου του Παναθηναϊκού! Την περίοδο 1983-84, η Λεωφόρος γέμιζε ασφυκτικά σε κάθε παιχνίδι, με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να κόψει τα περισσότερα εισιτήρια από κάθε άλλη ομάδα, και ας ήταν η έδρα του αισθητά μικρότερη σε χωρητικότητα σε σχέση με εκείνες των Ολυμπιακού, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Για να καταφέρει να εξασφαλίσει κανείς ένα «μαγικό χαρτάκι», θα έπρεπε να περιμένει για ώρες ολόκληρες στη σειρά, ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που η «μαύρη» αγορά οργίαζε! Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την πρόσφατη κατασκευή του Ολυμπιακού Σταδίου της Καλογρέζας, το οποίο θεωρούνταν ένα από τα πιο σύγχρονα στάδια στην Ευρώπη, έκανε τη συντριπτική πλειονότητα των φιλάθλων της ομάδας να βλέπει με καλό μάτι τη μετακόμιση του Παναθηναϊκού από το κέντρο στα βόρεια προάστια. Λίγο η κατάκτηση του νταμπλ, λίγο η ευκολότερη πρόσβαση στα εισιτήρια, λίγο οι ανέσεις που δεν υπήρχαν σε άλλα γήπεδα, δημιούργησαν ένα κλίμα γενικής ευφορίας, που είχε τελικό προορισμό το «Σπύρος Λούης»! Το στάδιο δηλαδή που ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1978, με απώτερο σκοπό να φιλοξενήσει τους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Στίβου του 1982. Εξάλλου, οι δύο εξαιρετικές μεταγραφές που πραγματοποιήθηκαν το καλοκαίρι του 1984 (Ζάετς και Σαραβάκος), είχαν ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη και τις προσδοκίες του πάντοτε αυστηρού και απαιτητικού «πράσινου» κοινού. Μάλιστα, στο πρώτο κιόλας φιλικό παιχνίδι μέσα στον Αύγουστο συνέρρευ σαν στο Μαρούσι 50.000 οπαδοί, με τους πιο φανατικούς εξ αυτών να βρίσκουν σιγά σιγά «στέγη» κυρίως στη θύρα 10 του σταδίου (στο άνω διάζωμα).
Το Ολυμπιακό Στάδιο αποδεικνυόταν εξαιρετική λύση, μέχρι τουλάχιστον ο σύλλογος να προχωρήσει στην ανακαίνιση της Λεωφόρου ή στην κατασκευή νέου, δικού του γηπέδου στο Γουδή, όπως είχε ακουστεί τότε. Όμως, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού… Το 1924, και αφού πρώτα είχε γλυτώσει την απαλλοτρίωση, το γήπεδο της Λεωφόρου (δηλαδή η περίφημη «Περιβόλα») παραχωρήθηκε με απόφαση της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης στον Παναθηναϊκό. Και αυτό συνέβη χάρη στις ενέργειες των παραγόντων του Ομίλου, προεξάρχοντος του προέδρου του και ολυμπιονίκη του 1896, Παντελή Καρασεβδά. Με προσωπική δουλειά διοικούντων, αθλητών αλλά και απλών φιλάθλων, η Λεωφόρος χτίστηκε πραγματικά από το μηδέν και παρέμεινε το πιο σύγχρονο ελληνικό γήπεδο επί πολλές δεκαετίες. Ένας άλλοτε παντελώς αδιαμόρφωτος χώρος μεταμορφώθηκε σταδιακά στην κοιτίδα του ελ ληνικού αθλητισμού. Εκεί δημιουργήθηκε, το 1924, μέχρι και ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών, γεγονός πρωτοφανές για τα δεδομένα της τότε εποχής! Όταν πλέον έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, και λίγο πριν από τη μετάβαση στην επαγγελματική περίοδο, το καλοκαίρι του 1979, η ανακαίνιση του γηπέδου ήταν προ των πυλών! Τα δημοσιεύματα της εποχής έκαναν λόγο για κονδύλι 60 εκατομμυρίων δραχμών από την τότε κυβέρνηση, χάρη στο οποίο θα κατα σκευαζόταν διώροφη εξέδρα, με τη χωρητικότητα του γηπέδου να εκτοξεύεται στις 38.000 θέσεις! Ο Αντώνης Μαντζαβελάκης, μάλιστα, λίγες ώρες πριν από τον ξαφνικό θάνατό του, βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με μηχανικούς για τα σχέδια! Δυστυχώς, όμως, όλα αυτά τα τόσο όμορφα σενάρια παρέμειναν απλώς όνειρα θερινής νυκτός.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Τζανιδάκη, ”Οι Ημίθεοι Δεν Λυγίζουν”
Κώστας Τζανιδάκης: Γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα και σπούδασε Ηλεκτρονικός. Είναι Ραδιοφωνικός Παραγωγός, Δημιουργός του rockandroll.gr και του green-stories.gr, Συγγραφέας και Στιχουργός.
